Stosunki gospodarcze Wschodu i Grecji cz. 17

Pierwsze miejsce między nimi zajmują produkty przemysłu ceramicznego, i to nie tylko zbytkowne wazy, nęcące swoją wartością artystyczną, lecz także i zwyczajne naczynia, jak to stwierdzić można na podstawie wykopalisk w Naukratis. Dalej przedmiotem eksportu są różne artykuły metalowe, broń, wyroby przemysłu tekstylnego, meble, wyroby skórzane, różne artykuły zbytku, z płodów rolnych oliwa i wino. Niektóre miasta lub wyspy wyrobiły sobie specjalności, renomowane w ówczesnym świecie: Chios był sławny winem, Samos ceramiką, Rhodos bronią, Aegina drobnymi wyrobami z metalu.

Widzimy więc, że poza zyskami z żeglugi, z pośrednictwa handlowego, które np. dla Attyki miało pierwszo rzędne znaczenie, płacono za surowce, niewolników, środki żywności – produktami przemysłu. Niektórzy autorzy mówią o rozwoju przemysłu fabrycznego w Grecji, w szczególności w Attyce, w czasie największego rozkwitu życia gospodarczego, to jest w V i IV w. Oczywiście nie może być mowy o fabryce greckiej w znaczeniu zakładu, stosującego na wielką skalę maszyny i wyzyskującego różne źródła mechanicznej energii.